تهران

مدينه ي فاصله ها بود

وقتي كه تو

بي اعتنا

ازاين خرداد لعنتي

عبورمي كردي

و من

با چشماني خيره

به چنارهاي خيابان ولي عصر

پنجه

پنجه

برايت

دست تكان مي دادم

براي همين است

كه هميشه ي سال

عصرخرداد كه مي شود

تقويم من

بغض اش مي گيرد

عصر

عصر

عصر

عصر من

عصر ولتر نبود

عصري بود

روبه تمام كارخانه هاي  اتوبان تهران- كرج

و بدين جهت بود

كه مي خواستم

از انقلاب

با پيكان 57 و

نخي سيگار بهمن

خودم را

به ميدان آزادي برسانم

تا شايد

نسيمي كه از شمال مي وزد

ضُمادي باشد

بر بغض هاي نترقيده ام

نه!

عصر من

عصر روسو نبود

عصري بود

بي سايه ي كشيده ي تو

كه در غروب فرديس

محو مي شد

تهران

مدينه ي :ف - ا- ص- ل - ه - ه – ا...